Hoy no voy a estar mucho tiempo, solo me gustaria escribir mi pagina de Deviantart (disculpad la ortografia y falta de acentos, voy con prisas) para que quien pueda me visite y comente.
Me llamo Luckyclover3.Creo. Buscadme con ese nombre, y si hay alguien que lo tiene y ademas subio un texto que pone Sociedad, esa soy yo.
¡¡Quiero ver vuestros comments!!
Nunca te fies de nadie, Daniel, especialmente de la gente a la que admiras. Esos son los que te pegarán las peores puñaladas
La sombra del viento
viernes, 4 de octubre de 2013
jueves, 3 de octubre de 2013
Reflexión
Como muchos otros compañeros, he comenzado el instituto. Si no me he acordado de publicar en casi un año, ¿¿como se espera la gente que lo haga en un curso escolar que, aún por encima, va a ser el doble de duro??Hay cosas que ni yo entiendo. Vale, está bien. Ya sé que estoy hablando para, exactamente, cero personas. Pero aún así, lo publico. Me viene bien liberar mis pequeñas reflexiones.
A mí el instituto (de ahora en adelante insti) me gusta mucho más que el colegio, a decir verdad. Sé que no a todo el mundo le pasa lo mismo, que me lo ha dicho un pajarito (si si, Piolín). Me he adaptado bien, creo, porque hay más libertad. Nadie te dice todo el rato que has de estudiar. Tú lo haces si quieres, y si no, pues nada.
A suspender. Soy consciente de que en primaria los niñ@s son aún muy jóvenes, pero en 6º curso, menos algún pedante que no sabe lo que hace, casi todos los alumn@s son estudiosos o intentan serlo. No hace falta que nadie les diga lo que tienen que hacer, o cuáles son sus obligaciones. Ellos lo harán solos.
Yo siempre he sido muy buena estudiante, y en las asignaturas que se me atragantaban un poco, que siempre fueron las mismas, mates y gimnasia, me esforzaba sinceramente por mejorar. Pero también he tenido compañeros que han dado muy mal ejemplo. Hablaban con tacos (era prácticamente su idioma) y su diversión estaba en meterse con otros alumnos que simplemente iban a lo suyo y no molestaban a nadie.
En primaria los profesores no dejan a una respirar, siento decirlo así de áspero y en bruto, pero así es. Cuando una clase acaba, ellos acompañan al alumnado a su aula original y allí esperan hasta que llega el otro profe. No es posible comentar simplemente algo con el compi, porque todos los profesores piden silencio. Entiendo que pidáis silencio, es perfectamente comprensible. Pero, por favor, ¿podríais fijaros en los que tienen la boca cerrada cuando vais a castigar a toda la clase por hablar? A mí me ha pasado y creedme cuando digo que fastidia MUCHO.
En el insti la biblioteca es ENORME. No es comparable a la de la Universidad de Salamanca, pero bueno...que esperábais...
Además, hay cafetería. Eso es genial.
Me gustaría ampliar un poco más este artículo para que si alguien entra aquí, y aún no haya empezado el insti, lea esta parte.
La gente que empieza el primer día en el insti, está muy nerviosa. Eso es perfectamente normal. Puede quizás que no quieras ir ni moverte de cama. A mí eso no me pasó. Estaba preparada mentalmente y lo máximo a lo que llegué fue a un dolor de barriga tremendo...pero soportable. Al principio, impone mucho. Yo fui con unas conocidas y fui afortunada por no tener que afrontar ese momento sola. Cuando una ve a todos esos adolescentes llegando al instituto, se hace pequeña e indefensa. Yo me quería ir a casa llegado ese momento, porque muchos nos miraban, y yo de cobarde, a mirar pa´l suelo. Pero eso no es lo que quería relatar. Mi experiencia no serviría de mucho, pero algunos consejos quizás si. Me gustaría aclarar que realmente, en lo que llevo de instituto, que vienen a ser unas casi tres semanas, me ha ido todo genial. Nadie me ha insultado o pegado y me llevo genial con casi todos. A todos nos tocan personas poco agraciadas en clase, tranquilos. Estoy en bilingüe, en 1ºA. He conocido a muchas chicas super majas que se portan conmigo de miedo y me tratan como una reina. Os quiero, chicas.
En cuanto a lo que compete al sexo masculino...pues no hay mucho que contar. Un punto importante, si. En primaria es posible fijarse en que en el recreo , cada sexo va por su lado. Eso en el insti no pasa. Las chicas y chicos se relacionan mucho y eso es genial. Otro consejo, cuidado al entrar y salir. Puedes morir aplastada, tantos alumnos que hay (700 y pico).
Mucha suerte a las que entráis en el instituto y ya veréis como todo va a ir como la seda. Si alguien tiene alguna pregunta, en los comentarios plis. :3 Os quiero!!
A mí el instituto (de ahora en adelante insti) me gusta mucho más que el colegio, a decir verdad. Sé que no a todo el mundo le pasa lo mismo, que me lo ha dicho un pajarito (si si, Piolín). Me he adaptado bien, creo, porque hay más libertad. Nadie te dice todo el rato que has de estudiar. Tú lo haces si quieres, y si no, pues nada.
A suspender. Soy consciente de que en primaria los niñ@s son aún muy jóvenes, pero en 6º curso, menos algún pedante que no sabe lo que hace, casi todos los alumn@s son estudiosos o intentan serlo. No hace falta que nadie les diga lo que tienen que hacer, o cuáles son sus obligaciones. Ellos lo harán solos.
Yo siempre he sido muy buena estudiante, y en las asignaturas que se me atragantaban un poco, que siempre fueron las mismas, mates y gimnasia, me esforzaba sinceramente por mejorar. Pero también he tenido compañeros que han dado muy mal ejemplo. Hablaban con tacos (era prácticamente su idioma) y su diversión estaba en meterse con otros alumnos que simplemente iban a lo suyo y no molestaban a nadie.
En primaria los profesores no dejan a una respirar, siento decirlo así de áspero y en bruto, pero así es. Cuando una clase acaba, ellos acompañan al alumnado a su aula original y allí esperan hasta que llega el otro profe. No es posible comentar simplemente algo con el compi, porque todos los profesores piden silencio. Entiendo que pidáis silencio, es perfectamente comprensible. Pero, por favor, ¿podríais fijaros en los que tienen la boca cerrada cuando vais a castigar a toda la clase por hablar? A mí me ha pasado y creedme cuando digo que fastidia MUCHO.
En el insti la biblioteca es ENORME. No es comparable a la de la Universidad de Salamanca, pero bueno...que esperábais...
Además, hay cafetería. Eso es genial.
Me gustaría ampliar un poco más este artículo para que si alguien entra aquí, y aún no haya empezado el insti, lea esta parte.
La gente que empieza el primer día en el insti, está muy nerviosa. Eso es perfectamente normal. Puede quizás que no quieras ir ni moverte de cama. A mí eso no me pasó. Estaba preparada mentalmente y lo máximo a lo que llegué fue a un dolor de barriga tremendo...pero soportable. Al principio, impone mucho. Yo fui con unas conocidas y fui afortunada por no tener que afrontar ese momento sola. Cuando una ve a todos esos adolescentes llegando al instituto, se hace pequeña e indefensa. Yo me quería ir a casa llegado ese momento, porque muchos nos miraban, y yo de cobarde, a mirar pa´l suelo. Pero eso no es lo que quería relatar. Mi experiencia no serviría de mucho, pero algunos consejos quizás si. Me gustaría aclarar que realmente, en lo que llevo de instituto, que vienen a ser unas casi tres semanas, me ha ido todo genial. Nadie me ha insultado o pegado y me llevo genial con casi todos. A todos nos tocan personas poco agraciadas en clase, tranquilos. Estoy en bilingüe, en 1ºA. He conocido a muchas chicas super majas que se portan conmigo de miedo y me tratan como una reina. Os quiero, chicas.
En cuanto a lo que compete al sexo masculino...pues no hay mucho que contar. Un punto importante, si. En primaria es posible fijarse en que en el recreo , cada sexo va por su lado. Eso en el insti no pasa. Las chicas y chicos se relacionan mucho y eso es genial. Otro consejo, cuidado al entrar y salir. Puedes morir aplastada, tantos alumnos que hay (700 y pico).
Mucha suerte a las que entráis en el instituto y ya veréis como todo va a ir como la seda. Si alguien tiene alguna pregunta, en los comentarios plis. :3 Os quiero!!
Sin precedente
Y hoy, sin que sirva por ello de precedente, voy a dar doble artículo y aquí escribiré miles y miles de citas. Tantas que habrá una que querrás que sea tuya propia. Ahí van. Disfruten, señores...
- El éxito es la habilidad de ir en fracaso en fracaso sin perder el entusiasmo. Winston Churchill.
- Todo hay que reducirlo a su máxima simplicidad, pero no más. Albert Einstein.
- Lo que puedas hacer o soñar, hazlo. La osadía está llena de genialidad,poder y magia. Goethe.
- Obrar es fácil, pensar es difícil:pero obrar según se piensa es aún más difícil. Goethe.
- Una velada en la que todos los presentes estén de acuerdo es una velada perdida.El gran Einstein.
- La imaginación consuela a los hombres de lo que no pueden ser. El humor los consuela de lo que son. Churchill.
- Los placeres sencillos son el último refugio de los hombres complicados. Oscar Wilde.
- Los grilletes de oro son aún peores que los de hierro. Mahatma Gandhi.
- Dos cosas son infinitas:el universo y la estupidez humana. Sobre el universo yo no estoy muy seguro. Albert Einstein.
- Nunca sabréis quiénes son vuestros amigos hasta que caigáis en la desgracia. Napoleón.
Un optimista ve una oportunidad en toda calamidad, un pesimista ve una calamidad en toda oportunidad. Winston Churchill
|
A veces podemos pasarnos años sin vivir en absoluto, y de pronto toda nuestra vida se concentra en un instante. Oscar Wilde |
Nunca dejes de sonreir,ni siquiera cuando estes triste, porque nunca sabes quien se puede enamorar de tu sonrisa. Gabriel García Márquez |
|
|
El banquero es un señor que nos presta el paraguas cuando hace sol y nos lo exige cuando empieza a llover. Mark Twain |
El nacimiento y la muerte no son dos estados distintos, sino dos aspectos del mismo estado. Mahatma Gandhi |
Una mujer hermosa agrada a los ojos; una mujer buena agrada al corazón; la primera es un dije; la segunda es un tesoro. Napoleón
|
Estas geniales citas las he sacado de una página que visito a veces. Aquí va el link. http://citas-comunidad.com/
miércoles, 16 de enero de 2013
A hora do mundo I
Ola a todos, hoxe estamos na Hora do mundo, e imos ver unha das grandes cidades do planeta: Nova York.
Empezaremos con algúns aspectos xerais.
Nova York é unha gran cidade, é a segunda, de feito, máis grande dos EE..UU. Tamén está entre as cinco grandes aglomeracións do mundo. Nela está a sede da Organización das Nacións Unidas, o que lle suma moita importancia.
Nova York está composta de cinco boroughs, que poderíase traducir por "distritos". O máis importante destes é Manhattan. No libro "Caperucita Roja en Manhattan", de Carmen Martín Gaite, podedes ver unha descripción moi graciosa de Manhattan.
Nova York ten moito que visitar. O que máis podemos destacar, e que é mundialmente coñecida, é a estatua da Liberdade.
Esta cidade tamén concentrou moitos dos maiores edificios do mundo: un claro exemplo é o Empire State.
Pero tamén hai aspectos tristes. Algo importante na historia desta cidade foi o atentado das torres xemelgas, o coñecido como o 11-S, porque ocorreu o once de setembro de 2001 (eu tiña 2 meses cando ocorreu, cantos tiñas ti?).
Nova York está atravesada polo río Hudson.
Aquí vos deixo unhas fotos. Tamén podedes ver: Españoles en el mundo- Nueva York
Pódese facer unha idea de cómo é máis ou menos a estatua da Liberdade mirando esta foto (arriba).

A típica imaxe de NY.
Espero que con este capítulo de A hora de mundo disfrutárades dunha viaxe momentánea a Nova York.
Empezaremos con algúns aspectos xerais.
Nova York é unha gran cidade, é a segunda, de feito, máis grande dos EE..UU. Tamén está entre as cinco grandes aglomeracións do mundo. Nela está a sede da Organización das Nacións Unidas, o que lle suma moita importancia.
Nova York está composta de cinco boroughs, que poderíase traducir por "distritos". O máis importante destes é Manhattan. No libro "Caperucita Roja en Manhattan", de Carmen Martín Gaite, podedes ver unha descripción moi graciosa de Manhattan.
Nova York ten moito que visitar. O que máis podemos destacar, e que é mundialmente coñecida, é a estatua da Liberdade.
Esta cidade tamén concentrou moitos dos maiores edificios do mundo: un claro exemplo é o Empire State.
Pero tamén hai aspectos tristes. Algo importante na historia desta cidade foi o atentado das torres xemelgas, o coñecido como o 11-S, porque ocorreu o once de setembro de 2001 (eu tiña 2 meses cando ocorreu, cantos tiñas ti?).
Nova York está atravesada polo río Hudson.
Aquí vos deixo unhas fotos. Tamén podedes ver: Españoles en el mundo- Nueva York
A típica imaxe de NY.
Espero que con este capítulo de A hora de mundo disfrutárades dunha viaxe momentánea a Nova York.
martes, 15 de enero de 2013
Descubrimientos e inventos que cambiaron el mundo I
EL PINTAUÑAS
Hoy hablaremos del invento...¡del pintauñas!Curioso ¿eh? Pero no quería poner un invento conocido, algo insospechado...
El pintauñas se inventó en 1924, y desde entonces, muchísimas menos personas llevaron las uñas normales.
Lleva unas cuantas cosas muy raritas, pero simplemente os doy los nombres: nitrocelulosa (caray, este nombre tiene futuro), tolueno (me suena a Toledo o algo así) y formaldehído (será un nombre de niño en un futuro: -Formi, no pintes en las paredes, anda.), ENTRE OTROS (que lo puse en mayúsculas porque, si estos eran más bien raritos, no quiero ni leer los otros ingredientes...).
Se le agregan PERLAS (si, lo pone en la Wikipedia) y otros tipos de brillo. Así nos va, gastando perlas en pintauñas. Si, mucha crisis, mucho Zapatero, mucho Rajoy pero los pintauñas no ayudan. Mmm, pero al lo mejor si analizamos un bote de pintauñas y separamos y todo ese rollo, ¡podríamos conseguir brillitos de perla, ¿no?! En fin...
Un consejo: si os gusta pescar, podéis pintar los anzuelos con un color no muy vivo, porque dura bastante y no se va tan facilmente, al contrario de lo que se pueda pensar. También podéis pintar las llaves, así las diferenciaréis.
Hoy hablaremos del invento...¡del pintauñas!Curioso ¿eh? Pero no quería poner un invento conocido, algo insospechado...
El pintauñas se inventó en 1924, y desde entonces, muchísimas menos personas llevaron las uñas normales.
Lleva unas cuantas cosas muy raritas, pero simplemente os doy los nombres: nitrocelulosa (caray, este nombre tiene futuro), tolueno (me suena a Toledo o algo así) y formaldehído (será un nombre de niño en un futuro: -Formi, no pintes en las paredes, anda.), ENTRE OTROS (que lo puse en mayúsculas porque, si estos eran más bien raritos, no quiero ni leer los otros ingredientes...).
Se le agregan PERLAS (si, lo pone en la Wikipedia) y otros tipos de brillo. Así nos va, gastando perlas en pintauñas. Si, mucha crisis, mucho Zapatero, mucho Rajoy pero los pintauñas no ayudan. Mmm, pero al lo mejor si analizamos un bote de pintauñas y separamos y todo ese rollo, ¡podríamos conseguir brillitos de perla, ¿no?! En fin...
Un consejo: si os gusta pescar, podéis pintar los anzuelos con un color no muy vivo, porque dura bastante y no se va tan facilmente, al contrario de lo que se pueda pensar. También podéis pintar las llaves, así las diferenciaréis.
lunes, 14 de enero de 2013
¡Eureka! Tengo una idea (o varias)
Hola a todos, ¿que tal va la semana? La mía va...¡aburrida!
Hoy tuve una idea. Una vez, de experimento, probé a escribir en una revista digital, pero aquello no salió muy bien que digamos... En fin, se me ocurrió que cada día de la semana podíamos tratar algún tema. Incluso si os apetece podéis pedirme que mencione algún tema en especial (lo recuerdo para los olvidadizos: mi correo es irenebambu@hotmail.com o si lo preferís, irecomoelagua@gmail.com)
Se me ocurrió este "horario", por así denominarlo:
Lunes- informativos deportivos
Martes- descubrimientos e inventos que cambiaron el mundo
Miércoles- la hora del mundo
Jueves- jornada gastronómica
Viernes- día oriental
Sábado- el espacio exterior
Domingo- culturas, personajes y religiones
Seguramente algunos días no podré escribir, no os preocupéis, pero intentaré no faltar a mi cita. Y me parece que lo mejor sería escribir en el idioma natal de muchos (el mío, casualmente): el gallego. Tenemos muy pocos hablantes y aumentarlos no le vendrá mal a nadie.
Así que ya sabéis. Mañana tenemos cita con los grandes descubrimientos e inventos que cambiaron el mundo, versión gallega 2.0. ¡Os espero!
P.D. Lo siento por los chicos, pero es que no me queda tiempo. Si puedo, añadiré mañana en excepción algo de deportes. ¡Hasta entonces, pues!
lunes, 7 de enero de 2013
Y cómo fue la cosa aquella...
Bueno, este año no ha empezado muy bien para mí. En el torneo del 4 de enero que el CBC hizo me volví a separar los tendones, tuve que volver a la componedora, y me volvió a doler.
En fin, sólo era un comentario. Al final, en la cabalgata vi a muchos compis de clase (Ana, Migui y Nara) y por otro lado, también vi a compañeros de baloncesto (Giulli, Auria, Uxía y Luis). Bueno, esto no viene al caso. Lo que quería contar fue el numerito que montó JJ (no pienso mencionar su nombre, sólo pensar en él es asqueroso...¡puaj!).
Cuando me vio en la carroza , se echó a reir (¡que anormal, por favor!) y murmuró una cosa a sus amigos. Se puso a gritar "¡Irene, Irene!". Y unas amigas que hice en la carroza y yo le lanzamos una auténtica pedrada de caramelos (sí, de esas que duelen de verdad). Él se puso hecho una furia (¡hasta se tapó la cabeza y todo! Pobrecito, no le sirvió de nada) y le dijo a una chica que nos acompañaba "Oye, esa niña (señalándome) me está lanzando muchos caramelos (¿que tiene eso de malo? ¡Si soy muy generosa! (cara de inocente)" ¡Y la tía le respondió ! ¡Y DE QUÉ MANERA! "¡VETE!". Y JJ le dijo (con una cara de Cristiano Ronaldo cabreado): "¡TRANQUILA, TRANQUILA!" (los que lo conocemos sabréis que es típico de él).
¡Y todos (incluidos sus amigos) nos reímos de él!
Jo, hoy se acaban las vacaciones...
miércoles, 2 de enero de 2013
Cabalgata de Reyes
Hola lectores, hoy tengo una noticia que os puede beneficiar en muchos sentidos, porque seguro que os tiro muchos caramelos. Bueno, vamos al grano. Resulta que este año el Concello, como veis en este cartel, pedía niños voluntarios para ir en la Cabalgata del día de Reyes. En realidad, los pedía la empresa Axiña. Y yo me apunté, más que nada por si podía meter la mano en la bolsa de caramelos de vez en cuando, no, es broma, era por curiosidad. ¡Y me seleccionaron! Eso sí, fue un casting muy largo, y me mordí las uñas hasta que acabó. Al principio, no tenía muchas ganas de ir, pero durante el casting de selección mi opinión fue cambiando a mejor, y al final, cuando nos llamaron para darnos la buena noticia (que estábamos empachandonos de chocolate en la Calle Hersa, mmm, con lenguas de gato), salté de alegría por las ganas que tenía de ir. Nos convocaron un día, y fuimos a una nave cerca del Temple en aquel polígono donde la bolera. Me dieron un gorro, calentines, cinturón, bolso y chaleco. Nos recomendaron poner mucha ropa por debajo, y nos dieron la fecha de la próxima reunión: el 5 a las 17h (las 5). ¡Así que tenéis que venir a la Cabalgata,y ya sabéis donde buscarme: Carroza de Baltasar, la verde, una pastorcilla más bien gigante(es que soy alta), que si os ve os sonreirá y os tirará una buena presa de caramelos!
sábado, 29 de diciembre de 2012
Fe-fe-liz Niavidad
Bueno, lectores/as, ¿recordáis la encuesta que puse de las series? Al final, ganó "Hora de Aventuras". Pues lo siento, pero es que no encontré episodios de Hora de Aventuras en español de España, y no quería dejaros episodios en español latino. Como dice mi madre: "Las cosas se hacen bien o no se hacen". Pues eso, que como no encontré episodios en español original, pues no pueden ser publicados. Además, si estuvieran en español latino, bueno, se entenderían algo, al fin y al cabo, no deja de ser un español. Pero no es ese el problema principal, no. El problema más grande es que la canción del principio no mola nada y es muy corta. Hablan muy deprisa y pierde la gracia. Así que, se me ha ocurrido:¿que tiene Hora de Aventuras que le gusta a la gente? Veamos, las aventuras sorprenden muchísimo. Eso por sí solo ya es suficiente, por no hablar de lo carismático de los personajes. Luego, pensé: ¿que otra serie tiene eso? Os doy pistas antes de que leáis la solución: es de Clan, le gusta sobre todo a los espectadores más pequeños y los protas están completamente locos por el superhéroe Man-Artica. Vale, solo con ese nombre ya sabéis de quien hablo, ¿no?
Pues de esos dos he pensado que puedo publicar los episodios. Y además os voy a pedir que crítiqueis este episodio. Si queréis ver más, tan solo tenéis que clicar aquí. Cada día cambian los capítulos.
Fe-fe-liz Niavidad de Fanboy y Chum-Chum
Pues de esos dos he pensado que puedo publicar los episodios. Y además os voy a pedir que crítiqueis este episodio. Si queréis ver más, tan solo tenéis que clicar aquí. Cada día cambian los capítulos.
Fe-fe-liz Niavidad de Fanboy y Chum-Chum
viernes, 28 de diciembre de 2012
Clásicos del cine, libros y videojuegos
Bueno, con todo el lío de los exámenes, notas, fiestas...¡regalos!, no he tenido tiempo de escribir.
Ojo que este artículo va a ser muy largo, o sea que a quien no le guste leer, que ni lo mire. Y es que quiero recordar a todos los clásicos de...
PELÍCULAS
LO IMPOSIBLE-Seguro que más de alguno/a la habéis ido a ver. Para los que no la han visto (entre los que me cuento yo), trata de una familia que está de vacaciones no sé dónde y los pilla un tsunami de eses titánicos. Básicamente, la película gira en torno al reencuentro, lo digo porque me parece que se tiran toda la peli buscándose entre ellos.
SOUL SURFER-Una chica amante del surf es atacada por un tiburón mientras surfeaba con una amiga y le amputan un brazo. Ahora sería imposible hacer surf (creo que le amputan el brazo derecho, no lo sé muy bien), pero ella sigue luchando por su pasión y logra ganar un campeonato muuuuy importante. Es una peli de superación, y demuestra que, si se desea, todo es posible (realmente está inspirado en hechos reales). Una amiga y yo la vimos online, ¡y me hizo ver la escena del tiburón TRES veces! Casi vomito, es que es tan real...
EL HOBBIT-Bueno, yo personalmente no la he visto, pero tiene buena pinta. Soy fan de El señor de los anillos y de Star Wars, tengo los juegos para DS en versión Lego y los adoro, y como el hobbit es de ese estilo... De todos modos, tengo un amigo que ya fue a verla, si me acuerdo ya le preguntaré.
EL ALUCINANTE MUNDO DE NORMAN-¡Una de zombis! Tiene buena pinta también. Creo que hay una invasión o algo así y Norman tiene que salvar la ciudad. Tiene una buena sinopsis, a ver como están luego de efectos especiales, guión y esas cosas. ¡Quiero vuestras críticas!
LA VIDA DE PI- Pi es un chico que se embarca en un viaje y sobrevive en un bote (porque hubo un naufragio) con un tigre de bengala llamado Richard Parker. Debe encontrar una manera de alimentarlos a los dos y domesticar a Richard. Mirando en Internet, las críticas son muy positivas, y la gente recomienda ir a verla, así que, ¿que os voy a decir yo? Dicen que son 2h de puro cine, que se siente mucho la tormenta (que causa el naufragio) , así que, ¿a qué esperais?
EL ORIGEN DE LOS GUARDIANES- Bueno, bueno, bueno, pero qué tenemos aquí... ¡Si es El origen de los guardianes! Esta peli ya ha ganado muchos millones, seguro que todos los lectores la habéis ido a ver (yo no, nunca voy al cine debido a mi apretada agenda). En teoría, Jack Escarcha es el espíritu del invierno, y un tío que dá muy mal rollo vestido de luto llega y dice "Bueno, pues voy a ver si logro conquistar el mundo". ¡Pero que se ha creído! Obviamente, siempre hay unos "Vengadores"(recomiendo esta también, yo sí la fui a ver y es excelente), en este caso, el conejo de pascua, el hada de los dientes, Papá Noel y "Sandman" (hombre de arena). Supongo que este último será el famoso hado que, a los niños que no quieren dormir, les echa arena por los ojos y "me voy Vicente que son y veinte". Le piden ayuda a Jack y luchan contra el hombre de luto. Fin. Si lo analizamos bien, es el argumento de siempre. El mundo en peligro por un hombre que lo quiere dominar, vienen unos vengadores a salvarlos y fin. Pero aún así, ¡mola!
LAS AVENTURAS DE TADEO JONES- Tadeo es un albañil que sueña con ser arqueólogo. Un día, ese sueño se puede cumplir con un acontecimiento inesperado. TODOS la fuisteis a ver, seguro. A TODOS OS GUSTÓ, seguro. Y TODOS VOLVERÍAIS A VERLA, seguro. Esta ya es algo viejuna, pero a mi me gustó mucho y quería mencionarla.
LIBROS
La isla del tesoro, Las aventuras de Sherlock Holmes... son libros muy conocidos, y los habréis leído, pero en esta sección quiero únicamente recordar algunos de los mejores amigos que he tenido y que me han hecho viajar por todo el mundo. A todos los libros del mundo: GRACIAS.
La isla del tesoro, Las aventuras de Sherlock Holmes... son libros muy conocidos, y los habréis leído, pero en esta sección quiero únicamente recordar algunos de los mejores amigos que he tenido y que me han hecho viajar por todo el mundo. A todos los libros del mundo: GRACIAS.
EL NIÑO DEL PIJAMA DE RAYAS- Esta historia es muy triste, no se recomiendo a los llorones. Un niño hijo de un soldado nazi se instala cerca de un campo de concentración. Se hace amigo de un niño judío y... No os quiero contar el final, por querer ayudar, el niño hijo del nazi se muere, ya veréis porqué si lo leéis.
DIARIO DE ANA FRANK-Como muchos sabréis, los judíos fueron muy maltratados en la época nazi con Hitler. Se les impusieron medidas muy estrictas y la inmensa mayoría emigraron. Ana Frank fue víctima de ellos.Pero, mientras vivió normal, y también cuando estaba escondida, escribió un diario, que es este. La pobrecita murió de tifus en un campo de concentración, y su padre que sobrevivió, publicó el diario como un testimonio de la dureza de Adolf Hitler con los judíos.Os lo recomiendo si en Historia (mas bien en Coñecemento) estáis dando historia del siglo XX y queréis ambientaros, pero es también algo duro de asumir, que una pobre niña muy talentosa se muera por culpa de unos cuantos insensatos. Yo lo tengo y al principio es divertido, porque cuenta las andanzas de la joven en el instituto (Ana tenía 13 años) y de sus admiradores, de sus regalos de cumpleaños, sus pensamientos acerca de la gente que la rodea...
EL CURIOSO CASO DE BENJAMIN BUTTON- Benjamin es una persona, pero no es muy normal. Él nació viejo (si, yo también pensé en un bebé con la cara de mi abuelo) y, a medida que crece, se va haciendo más joven. Me preguntó quién es el autor, porque es una idea un tanto... mmmm...
LA ISLA DEL TESORO- Supongo que os lo habrán mandado leer en verano, a mi sí, por lo menos. Jim, creo que se llamaba el prota, recibe un día una visita muy rara de un hombre moribundo, en mi opinión (el famoso ron pirata echó a perder a muchos), que resulta ser un capitán pirata con un pasado...muy turbio...¿como decirlo sin que asuste? A medianoche, hombres entran en tu habitación sabe Dios cómo y te avisan de que a tal hora de tal día va a venir un mercenario y te mata (la Marca). Jim se embarca en un barco de intruso (hombre, que se iba a embarcar en... bueno, ahora que lo digo, se puede embarcar en más sitios, como en un avión), y empieza a descubrir en quién confiar y en quién no... Stevenson se vuelve a superar con esta magnífica novela de aventuras y misterio.
LAS AVENTURAS DE SHERLOCK HOLMES- ¡Elemental, querido Watson! Arthur Conan Doyle nos asombra con esta excelente novela. Un mix de grandes casos que se le presentan al genial detective Sherlock Holmes. Te mantendrá en vilo hasta la última página.
ROBINSON CRUSOE- Robinson es un chico que, haciendo caso omiso de los consejos de su sabio padre, se embarca en un viaje y el barco en el que iba naufraga. Robin llega a una isla... Y no os cuento más, para saber lo que le pasa a Robin en la isla tendréis que ir a la biblio.
LIBROS DE JULIO VERNE- Personalmente, creo que los libros estrella de Julio son Miguel Strogoff, Veinte mil leguas de viaje submarino y Viaje al centro de la tierra. Los tres cuentan unas aventuras alucinantes y muy divertidas.
300 FÁBULAS DE ESOPO- Esopo fue un gran fabulista griego. Esta enorme recopilación de fábulas contiene muchas moralejas que nos harán más sabios. Eso sin contar los curiosos cuentos...
EL PRINCIPITO-Esta es una historia muy rara. Habla de un principito que llega de un país muy lejano (un planeta, de hecho,así que lo podemos considerar alienígena. ¡Una historia del siglo XX de aliens!) invadido por los baobabs, árboles procedentes de África. Ya he escrito algún artículo acerca de estes preciosos árboles, podéis buscarlo en la nube de entradas.
VIDEOJUEGOS
ANIMAL CROSSING-Todos sabemos de qué va, pero es que como cada vez parece que más gente se une a este juego a nivel mundial, parece que es ya indispensable tenerlo.
NEW SUPER MARIO BROS-Este juego de plataformas es genial y ha entretenido a miles de niñ@s en todos los rincones del mundo.
MAGICIAN´S QUEST: MYSTERIOUS TIMES- Como Animal Crossing, pero con magia y más muebles, ¡y también misterios! Este es muy poco conocido (por no decir que ni se sabía que existía), pero por su variedad de cosas para hacer, cada vez más gente lo tiene, lo que lo hace bastante recomendable.
NINTENDOGS: ¿Eres alérgico a los perros? ¿Tus padres no te dejan tener uno quizá? ¡Pues esos problemas se acabaron con Nintendogs! Un perro virtual taaaan real que pensarás que te lo has comprado de verdad. Puedes pasearlo, darle de comer y beber, ponerle accesorios, jugar con él e incluso enseñarle órdenes. El mejor simulador de perros.
¡Por fin he acabado! :)
ROBINSON CRUSOE- Robinson es un chico que, haciendo caso omiso de los consejos de su sabio padre, se embarca en un viaje y el barco en el que iba naufraga. Robin llega a una isla... Y no os cuento más, para saber lo que le pasa a Robin en la isla tendréis que ir a la biblio.
LIBROS DE JULIO VERNE- Personalmente, creo que los libros estrella de Julio son Miguel Strogoff, Veinte mil leguas de viaje submarino y Viaje al centro de la tierra. Los tres cuentan unas aventuras alucinantes y muy divertidas.
300 FÁBULAS DE ESOPO- Esopo fue un gran fabulista griego. Esta enorme recopilación de fábulas contiene muchas moralejas que nos harán más sabios. Eso sin contar los curiosos cuentos...
EL PRINCIPITO-Esta es una historia muy rara. Habla de un principito que llega de un país muy lejano (un planeta, de hecho,así que lo podemos considerar alienígena. ¡Una historia del siglo XX de aliens!) invadido por los baobabs, árboles procedentes de África. Ya he escrito algún artículo acerca de estes preciosos árboles, podéis buscarlo en la nube de entradas.
VIDEOJUEGOS
ANIMAL CROSSING-Todos sabemos de qué va, pero es que como cada vez parece que más gente se une a este juego a nivel mundial, parece que es ya indispensable tenerlo.
NEW SUPER MARIO BROS-Este juego de plataformas es genial y ha entretenido a miles de niñ@s en todos los rincones del mundo.
MAGICIAN´S QUEST: MYSTERIOUS TIMES- Como Animal Crossing, pero con magia y más muebles, ¡y también misterios! Este es muy poco conocido (por no decir que ni se sabía que existía), pero por su variedad de cosas para hacer, cada vez más gente lo tiene, lo que lo hace bastante recomendable.
NINTENDOGS: ¿Eres alérgico a los perros? ¿Tus padres no te dejan tener uno quizá? ¡Pues esos problemas se acabaron con Nintendogs! Un perro virtual taaaan real que pensarás que te lo has comprado de verdad. Puedes pasearlo, darle de comer y beber, ponerle accesorios, jugar con él e incluso enseñarle órdenes. El mejor simulador de perros.
¡Por fin he acabado! :)
jueves, 15 de noviembre de 2012
Dedicado a la ría
Una pregunta: ¿que darias por la ría?
¿Dinero?
¿A tu hermano/a? (juas juas juas, soy cruel)
¿Tu nintendo 3ds?
¿NADA DE NADA?
Lo pregunto, porque primero, es lo que se me ocurrio, y segundo, es que parece que solo un puñado de gente se preocupa.
Llevamos unos cinco años, mes más, mes menos, haciendo protestas y ni Dios hace nada (perdon a los religiosos pero tenia que poner eso). ¿Por qué? Pereza. Eso es. Seis puñeteras letras nos impiden limpiar de una tambien puñetera vez la ría. Eso seria la repera(si limpiaramos la ria, digo) , porque ademas de hacer unos temporales puestos de trabajo para limpiar, volveria a estar limpia (perdon, ¿volveria? ¿Pero, cuando ha estado limpia?)y habria moluscos como Dios manda.
A los de clase: este año, como algunos sabeis, hay un pleno municipal. Ir al concello, hablar con el alcalde, etc... Yo, cuando iba a informatica, tenia un compi que se llamaba Alejandro que habia ido al pleno ese, y a la pregunta "¿Por que no limpias la ría, si es la mas contaminada de Europa?", el muy querido alcalde contesto "Mentira, eso es completamente imposible"(bueno, a lo mejor no con estas palabras pero si que lo nego). ¡Venga ya! ¡Si esta en la Wikipedia! Es que, si lo pone en la wikipedia, es como si te dicen"Chucki da miedo. Mucho. (me acorde de ti, Antón)" y tu les dices: -Claro. Y yo tiemblo con Barbie y Pegaso. ¡Claro! ¡Por supuesto! Chucki está en la clasificación "cómica-todos los públicos"...
Pues eso. Si lo pone en la Wikipedia, no se puede negar. Y punto. No hay más que hablar. Es lo mismo que si alguien va y te dice: -En Galicia está la torre Eiffel, la estatua de la Libertad y la Casablanca. Pues ya está. Eso está en Galicia, si o si.
Resumiendo, que si a alguno de los que leeis el blog y que sois de clase (son pocos pero la cantidad es lo de menos) os eligen, por favor aclaradle al señor alcalde ese punto que es muy importante. Gracias.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)